เพราะว่า ไม่รุ้ว่าเมไม่ได้เขียนเสปซอะไรนี่นานไปป่ะ
ไดอารี่ก็ไม่ได้เขียน  ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเวลาอะไรขนาดนั้นอ่ะ
งานเยอะก็จริง แต่ก็คงไม่ได้เบียดอะไรกับการเขียนไดหรอก  ฮะๆ

แต่แค่รู้สึกว่า  ... เมไม่รู้ว่าเมจะแสดงความรู้สึกออกมาเป็นตัวหนังสือยังไง
มันอธิบายด้วยคำพูดไม่ได้อีกต่อไปแล้ว และติดอยู่ตรงความคิดที่มัน โคดจะสับสน 555+
ก็งงกลับตัวเองง่ะ พอนึกถึงวันเก่าๆ  อารมณ์งง ก่งก๊ง แล้วก็สับสนในตัวเองมันก็มีตลอดแหละ

ฮะๆ   ท่าจะบ้าเอาการอยู่


ปิดเทอมแล้ว ...คิดว่าจะได้ปิดเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ
แต่ก็ปล่าวเลย ไม่ได้ไปเที่ยวไม่ได้ไปไหน โปรแกรมล้มเลิก
ฮะๆ  ก็ล้มอยู๋คนเดียวอ่ะนะ  แม่กะน้องกะป๊าเค้าก็ไปเที่ยวกัน  น่าอิจฉาจังเลย
ปกติเมจะกินเจทุกปี พออยู่มอมันก็ไม่ค่อยมีร้านอาหารเปิดไง
ไอ่ที่เปิดมันก็ไม่เจ โรงกลางก็ไกลเกิน ...สรุปว่า ปีนี้ก็กินแบบนับมื้อแล้วกัน
กินได้มั่ง ไม่ได้มั่ง   ...กินข้าวเซเว่นไปแล้วกัน  ฮะๆ
ทำไมงานมันเยอะอย่างนี้ว่ะ ...เมื่อวานก็เพิ่งได้กลับบ้าน
นี่ก็เพิ่งอยู่บ้าน  ฮะๆ   ...สมเพชตัวเองว่ะ
ยังดีนะ ที่ยังพูดกับหมาที่บ้านรู้เรื่องบ้าง   ...จะได้ไม่เหงามากอะไรมาก
อาจจะฟุ้งซ่านได้   ยิ่งบ้าๆอยู่   ฮะๆ
แล้วเทอมหน้าจะงานเยอะอีกมั้ยนะ  กังวล กลัว แล้วก็รู้สึกหดหู่ว่ะ
เอ้อ  ...ไม่น่านึกถึงเลยว่ะ   แม้แต่เฟคบุ้คก็เริ่มเบื่อซะแล้วเรา  -3-


ก็มันหวง ที่หวงเพราะรักเทอนะคนดี  ~
เมื่อกี้ฟังเพลง  อันนี้จำได้แต่ท่อนฮุก  ฮะๆ 
ก็มันฟังแล้วรู้สึกว่า ...เพลงเก่ามันเพราะกว่าเพลงสมัยใหม่ว่ะ  ...ว่าแต่ใครร้องเพลงนี่หว่า

เกิดไม่ทัน    ><"   ฮ่าๆๆ

มีเรื่องแอดซิเด้น  โทผิด  แต่เรื่องอะไรก็เอาไว้ในความทรงจำแล้วกัน
แต่ถ้าได้มีโอกาสกลับมาอ่าน ณ ที่ตรงนี้นะยัยเม
จำไว้ว่าอย่าทำแบบนี้อีกนะ    ...โคดจะเสียความรู้สึก
ไม่ว่าจะเป็นคนโทหรือคนรับก็เหอะ เค้าก็คงเสียความรู้สึกอะไรบางอย่างแน่ๆ
เพราะเทอเองก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันช่ายมั้ยล่ะ  ฮะๆ


.............................................  รู้สึกสมเพช ชีวิตของตัวเองสิ้นดี
.............................................  เวลาใช้คำว่า " ฮะๆ " ด้วยแล้ว ยิ่งรู้สึกหนักเข้าไปอีก
.............................................  เพื่อนก็ปรึกษาเรื่องความรัก แต่ก็ยังไปสนองตัวให้เค้าทั้งที่ตัวเองยังเอาไม่รอด

 

 

 

อยากตาสว่างแล้ว  .. เหนื่อยล้า